تبلیغات
جمال آفتاب - دوستم مرا به جهنم انداخت ...!!!

بسیاری از انسان هایی که به موفقیت در زندگی و سعادت اخروی رسیده اند به خاطر دوست و رفیق خوب و تأثیرگذار در زندگی آن ها بوده است و بر عکس این قائده هم وجود داشته است. انسان ذاتاً موجود اجتماعى است و نمى‏تواند به تنهایى و به دور از اجتماعات انسانى زندگى كند.افراد بسیار كمى هستند كه از این قاعده مستثنى بوده، به دور از محیط هاى اجتماعى زندگى مى‏كنند؛ البته آنان نیز از تأثیر این محیط ها بى‏بهره نیستند.


در این میان عده ای هیچ گونه معیاری برای انتخاب دوست ندارند و هر کس را که پیدا شود با او طرح دوستی و رفاقت ایجاد می کنند و به دور از عواقب جبران ناپذیری که در انتظار آن ها خواهد بود.

یكى از ثمرات اخروى دوست خوب، این است که انسان خطاكار جهنمى، به احترام دوست خوبى كه در دنیا داشته است، ممكن است مورد آمرزش قرار گیرد و خلاصى یابد و به دوست بهشتى‏اش بپیوندد.

در این میان، آیات قرآن كریم و بیانات حضرات معصومین(علیهم‏السلام) نقش بسیار مهمى در جهت دادن به این دوستی ها و پرهیز از عواقب ناگوار دنیوى و اخروى آنها بر عهده دارند.

حسرت به خاطر برگزیدن دوست بد

قرآن کریم در این باره می فرماید: «وَ یَوْمَ یَعَضُّ الظَّالِمُ عَلَى یَدَیْهِ یَقُولُ یَا لَیْتَنِی اتَّخَذْتُ مَعَ الرَّسُولِ سَبِیلًا ، یَا وَیْلَتَى لَیْتَنِی لَمْ أَتَّخِذْ فُلَانًا خَلِیلًا ، لَقَدْ أَضَلَّنِی عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ إِذْ جَاءنِی وَكَانَ الشَّیْطَانُ لِلْإِنسَانِ خَذُولًا: و (به یاد آر) روزى كه ستمگر پشت دست‏هاى خود را به دندان مى‏گزد، مى‏گوید: اى كاش همراه پیامبر راهى را (به سوى خدا) پیش مى‏گرفتم، اى واى بر من، كاش فلانى را (كه سبب انحراف من شد) دوست نمى‏گرفتم، حقّا كه مرا از یاد خدا (یا پیامبر و قرآن) پس از آنكه به من رسیده بود منحرف نمود، و همواره شیطان نسبت به انسان خواركننده بوده و هست».(فرقان/ 27)

عاقبت دوستان مومن و دوستان بد

امام صادق (علیه‏السلام) فرمودند: «لَا تُطْلِعْ صَدِیقَكَ مِنْ سِرِّكَ إِلَّا عَلَى مَا لَوِ اطَّلَعَ عَلَیْهِ عَدُوُّكَ لَمْ یَضُرَّكَ فَإِنَّ الصَّدِیقَ قَدْ یَكُونُ عَدُوَّكَ یَوْماً مَا؛ دوستت را بر سرّت تنها به مقدارى آگاه ساز كه اگر دشمنت بر آن آگاهى یابد، تو را ضررى نرساند؛ زیرا دوست گاهى به دشمن تبدیل مى‏گردد».[1]

قرآن كریم حكایتى عبرت‏آموز از اهل بهشت نقل مى‏كند، بدین ترتیب: در حالى كه بهشتیان غرق در نعمت هاى بهشتى هستند، یكى از آنان به یاد یكى از دوستان بد خویش مى‏افتد و احوال او را از دوستان بهشتى خود مى‏پرسد و ناگهان او را در قعر جهنم مى‏بیند و شروع به سرزنش او مى‏كند:

«فَأَقْبَلَ بَعْضُهُمْ عَلَى بَعْضٍ یَتَسَاءلُونَ ، قَالَ قَائِلٌ مِّنْهُمْ إِنِّی كَانَ لِی قَرِینٌ، یَقُولُ أَئِنَّكَ لَمِنْ الْمُصَدِّقِینَ ،أَئِذَا مِتْنَا وَكُنَّا تُرَابًا وَعِظَامًا أَئِنَّا لَمَدِینُونَ، قَالَ هَلْ أَنتُم مُّطَّلِعُونَ ، فَاطَّلَعَ فَرَآهُ فِی سَوَاء الْجَحِیمِ ، قَالَ تَاللَّهِ إِنْ كِدتَّ لَتُرْدِینِ ،وَلَوْلَا نِعْمَةُ رَبِّی لَكُنتُ مِنَ الْمُحْضَرِینَ» ؛ «پس برخى از آنان به برخى دیگر رو آورده، با هم گفتگو كنند، گوینده‏اى از آنها مى‏گوید: همانا مرا (در دنیا) همنشینى بود ،(به من) مى‏گفت: آیا به راستى تو از تصدیق‏كنندگانى (كه پس از مرگ زنده شدنى در كار است)؟ ، آیا آن گاه كه ما مردیم و مبدل به خاك و استخوان‏ها شدیم آیا (دوباره زنده شده) مجازات مى‏شویم؟،(آن گوینده به یارانش) مى‏گوید: آیا شما میل اشراف و سر كشیدن به او را دارید. (صافات/ 50)

معیار گزینش دوست

حضرت امام صادق (علیه‏السلام) درباره مفهوم دوست خوب و بد چنین مى‏فرماید:

«اُنْظُرْ إِلَى كُلِّ مَنْ لَا یُفِیدُكَ مَنْفَعَةً فِی دِینِكَ فَلَا تَعْتَدَّنَّ بِهِ وَ لَا تَرْغَبَنَّ فِی صُحْبَتِهِ فَإِنَّ كُلَّ مَا سِوَى اللَّهِ تَبَارَكَ وَ تَعَالَى مُضْمَحِلٌّ وَخِیمٌ عَاقِبَتُهُ؛ هر كس كه منفعت دینى به تو نرساند، بشناس! به او توجهى مكن و رغبتى به همراهى با او نداشته باش؛ زیرا آنچه غیر از خداوند تبارک و تعالى است، نابود شدنى و عاقبت آن ناگوار است».[2]

به طور کلی، کسی را انتخاب کن که بعد معنوی تو را شکوفا کند. یادآور بعد معنوی تو باشد. تو را به یاد خدا بیاندازد. نه این‏که شهوت تو را تحریک کند یا هواهای نفسانی تو را برانگیزد. بهترین دوستان کسی است که برای اطاعت الهی کمک کند. تو داری طاعت الهی انجام می‏دهی، عملی انجام می‏دهی که مورد رضای خداوند است، آن‏ کسی که به تو کمک کند، بهترین رفیق تو است. این شخص بهترین رفیق تو است.

تا تــوانـــی می گریز از یار بد                  یــار بــد بـدتر بود از مار بد

مار بد تنها تـو را بر جان زنـــد                  یار بد بر جان و بر ایمان زند            سعدی

--------------------------

1.      محمدی ری شهری، میزان الحکمه، ج4، ص 428.

2.      علامه مجلسی، بحارالأنوار ، ج66، ص 237 .

3.      کلینی،کافی، ج 2، ص 107، ح 1 .

معرفی منابع برای مطالعه بیشتر:

1.      محمد محمدی ری شهری، دوستی در قرآن و حدیث.

2.      محمد حمله دار، دوستی در کلام امیرالمؤمنین (علیه السلام).

3.      سید هادی مدرسی، دوستی و دوستان، آستان قدس رضوی،






طبقه بندی: اعتقادی،
برچسب ها: دوستی، دوست و همنشین، دوست خوب، عاقبت به خیری، سعادت ابدی، رفیق بد، ورود به جهنم،

تاریخ : سه شنبه 18 اسفند 1394 | 12:09 ق.ظ | نویسنده : محمد رضا خلیلیان | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.