تبلیغات
جمال آفتاب - دنیا دوستی، غم و اندوهی بی پایان


بعضی آن‌قدر چسبیده‌اند به دنیا که نمی‌توانند از آن جدا شوند؛ بعد وصیت می‌کنند که مال ما را چنان کنید و چنان نکنید. تو خودت زنده هستی، حاضر نیستی انفاق و بخشش‌کنی. می‌خواهی بمیری و راحت بشی بعد مالت رو ببخشی؟ تو خودت زنده‌ای خمس مالت را نمی‌دهی بعد وصیت می‌کنی فرزندانت خمس مالت را بدهند؟


مانع و آفت محبت خداوند، حب دنیاست. پیامبر اکرم (صلی الله و علیه وآله وسلم) می‌فرمایند: «حب الله و حب الدنیا لا یجتمعان فی قلب واحد: حب خداوند و حب دنیا با هم در یک قلب جا نمی‌شوند».[1]

شاید این سؤال پیش بیاید که: مگر می‌شود به ماشین قشنگ، غذای خوب، فرزند و خانه، انسان خوشش نیاید و علاقه نداشته باشد؟

جواب این سؤال را می‌توان با این آیه قرآن کریم پاسخ داد: یا أَیُّهَا الَّذینَ آمَنُوا لا تُلْهِکُمْ أَمْوالُکُمْ وَ لا أَوْلادُکُمْ عَنْ ذِکْرِ اللَّهِ وَ مَنْ یَفْعَلْ ذلِکَ فَأُولئِکَ هُمُ الْخاسِرُون: ای مؤمنان! مبادا اموال و فرزندانتان شمارا از یاد خدا غافل کنند، و آنان که [به خاطر مال و فرزند از یاد خدا] غافل می‌شوند، زیانکارند. (منافقون/9)

اینطور نیست که انسان بگوید من هیچ‌چیز نمی‌خواهم، خانه هم نمی‌خواهم. خود وجود مقدس پیامبر اکرم (صلی الله و علیه وآله وسلم)  وقتی وارد مدینه شدند، بعد از چند روزی که مهمان ایوب انصاری بودند، خانه‌ای فراهم کردند. منتهی نه خانه‌های امروزی که پر از زرق و برق است. همین که انسان دید که دارد مافوق ضرورت دارد دنبال مال دنیا می‌رود باید بفهمد که هوا و هوس است.

عامل اصلی مشکلات عصبی و بهداشتی و ناامنی‌های اجتماعی و جنسی فراوانی که دامن‌گیر بشریت شده است، همین شهوت‌رانی و عنان‌گسیختگی عده‌ای از انسان نمایان است، که البته نخستین قربانی این افزون‌طلبی‌ها خود آنان و خانواده‌شان هستند.

رسول اکرم (صلی الله علیه و آله) فرموه اند: «حُبُّ الدُّنیا رَأس کَلِّ خَطِیئَه دنیا ریشه هر گناه است». [2] شریعت مطلقاً کسی را از حصول ثروت منع نکرده است؛ بلکه فقط در فکر ترقی دنیا بودن و دنیا را مقصود قرار دادن ممنوع است.

امروزه ما طوری در دنیا و در حصول دنیا مصروف هستیم که گویا برای همیشه در دنیا ماندگاریم و قناعت پسندی، زهد و توکل بدای ما بی‌معنی شده‌اند حال آنکه رسول اکرم ( صلی‌الله علیه وآله) می‌فرماید: «مَالِی وَ لِلدُّنیا: مرا با دنیا چه تعلقی است». [3] و فرمودند: «إِنَّما أَنا کَرَاکِبٌ إَستَظِلَّ تَحتَالشَّجَرَهِ ثُمَّ رَاحَ وَتَرَکَهَا: مثال من مانند مسافری است که برای مدت کوتاهی زیر سایه درختی آرام کرده وبعد آن را رها کرده به راه خود ادامه می‌دهد».[4]همین‌طور می‌فرمایند: «کُن فِی الدُّنیا کَأَنَّکَ غَرِیبٌ أَو عَابِرِ سَبِیل، در دنیا مانند مسافر و رهگذر زندگی کن». [5]

مورچه‌ی کوچکی آمد و از آن چشید و خواست که برود؛ اما مزه‌ی عسل برایش اعجاب‌انگیز بود، پس برگشت و جرعه‌ای دیگر نوشید... باز عزم رفتن کرد،

اما احساس کرد که خوردن از لبه عسل کفایت نمی‌کند و مزه واقعی را نمی‌دهد، پس بر آن شد تا خود را در عسل بیاندازد تا هر چه بیشتر و بیشتر لذت ببرد... مورچه در عسل غوطه‌ور شد و لذت می‌برد... اما (افسوس) که نتوانست از آن خارج شود، پاهایش خشک و به زمین چسبیده بود و توانایی حرکت نداشت... در این حال ماند تا آنکه نهایتاً مرد... بنجامین فرانکلین می‌گوید:

دنیا چیزی نیست جز قطره عسلی بزرگ! پس آنکه به نوشیدن مقدار کمی از آن اکتفا کرد نجات می‌یابد، و آنکه در شیرینی آن غرق شد هلاک می‌شود... این است حکایت دنیا

دنیاهمه هیچ اهل دنیاهمه هیچ

ای هیچ برای هیچ برهیچ مپیچ

دانی که پس ازمرگ چه باقی ماند

عشق است ومحبت است وباقی همه هیچ           مولوی

-------------------------------

1.      ابوالحسین وَرّام بن ابی فِراس، تنبیه الخواطر، ج 2، ص 122.

2.      کلینی، کافی، ج 2، باب حب الدنیا، ص 315

3.      همان.

4.      ابوالقاسم پاینده،  نهج الفصاحه، ص 248.

5.      همان

معرفی منابع برای مطالعه بیشتر:

1-    امام خمینی (رحمه الله علیه)، شرح چهل حدیث.

2-     امام خمینی (رحمه الله علیه)، جهاداکبر.

3-     احمد حسین شریفی، آیین زندگی (اخلاق کاربردی).

4-     مجتبی تهرانی، حب به دنیا. موسسه فرهنگی پژوهشی مصابیح الهدی، تهران، 1394.




طبقه بندی: اعتقادی،
برچسب ها: دنیا، حب دنیا، دنیا دوستی، بخشش و انفاق، حرص و طمع، دنیای زودگذر، رأس گناهان،

تاریخ : جمعه 14 اسفند 1394 | 01:19 ق.ظ | نویسنده : محمد رضا خلیلیان | نظرات
.: Weblog Themes By VatanSkin :.